Ik spring even van september naar januari. Want hoe goed ik het ook allemaal bedoelde, ik liep toch bijna weer in de val van teveel te snel en mezelf verliezen.
Ik zie nu in dat dit een compleet proces is dat dagelijks opgestart moet worden. Jezelf motiveren is iets wat je dagelijks opnieuw moet doen.
Dus ik stortte me op alles wat ik kon vinden dat me een fijn gevoel gaf. Want dat is wat ik uiteindelijk wilde. Rust in mijn hoofd. In vrede met mezelf. Goed genoeg zijn. En dat kun je trainen.
De komende dagen/weken maanden wil ik graag vertellen over mijn ervaringen in 2015. Het zal een rommeltje zijn. En zeker niet van a naar b lopen, maar ik heb geen journalistiek gestudeerd en daarbij moet het verhaal nog verteld worden. Het leven loopt nou eenmaal niet lineair en ik word constant door vanalles beinvloed. De ene dag ben ik heel erg bezig met mijn kinderen en vervolgens trekt een opdracht mijn aandacht, of ik zie dat ik nodig mijn tenen weer eens moet verzorgen.
En zo ontvang ik de hele dag door prikkels. Prikkels die ik met alle media om me heen nog maar nauwelijks kan verwerken. Zeker als er daarnaast een kleuter en een peuter door je huis rommelen die nog zo afhankelijk zijn van mij. Hoe doe je dat? Hoe zet je jezelf zo opzij. Ik zou nu het liefst mezelf onderdompelen in taart en taartechnieken. Oefenen, alleen zijn en mezelf verwonderen over kleuren, experimenteren. Maar ik moet boterhammen smeren. Nu lijkt het net alsof ik mijn kinderen vervelende taakjes vindt, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Ik wil alleen wel eerlijk zeggen dat ik het persoonlijk wel eens moeilijk vind om mezelf helemaal aan ze te geven. Dus ik zoek een balans.
En dat draadje is dun. Want werk ik teveel, dan mis ik ze EN ik voel me schuldig....En werk ik te weinig, dan verwaarloos ik een wezenlijk deel van mezelf, dat deel dat energie geeft. Dus ik switch constant. Tussen wat ik wil doen en wat ik moet doen.
Ik schrijf dit blog puur voor mezelf. Ik geloof dat ik op deze manier mijn eigen intenties versterk. Dus het is hardstikke egoïstisch. Het gekke is dat ik zo ook leer wat werkt. Weet ik bijvoorbeeld dat ik de hele vrijdag mag werken aan een taart. Dan is de motivatie om mijn huis schoon te maken en alles bij te werken wel een extra stok achter de deur. Maar dat is korte termijn. En doelen voor lange termijn volhouden is een ander verhaal. Ik wil namelijk ook graag een kilo of 15 afvallen. En mijn hele zolder georganiseerd hebben. Je weet wel. Pak jij even de winterjassen van zolder zonder een uur te hoeven zoeken naar bijbehorende sjaals en handschoenen, want het zit allemaal keurig bij elkaar in een doos die gelabeld is. Wat zou dat een energie schelen! Want nu moet ik dus de doos doorspitten met winterjassen die ik al jaren niet meer aan heb gehad terwijl ik zoek naar de wederhelft van handschoen 1 die verdwenen is...Die ik vervolgens terug vind als ik de pyjama's van de oudste voor de jongste uit zijn doos haal....
En wat is het heerlijk om dit op te schrijven. het geeft me een gevoel van overzicht. En dat gevoel gebruik ik weer als ik verder op wil ruimen. Hoe lekker het is om te koken in een schone keuken, want als dat aanrecht vol ligt is de kans dat ik friet ga halen een stuk groter. En daarmee steun ik dan weer andere doelen. Ik gebruik mijn gekochte groenten om op te eten en gooi ze niet weg...wat een schuldgevoel geeft EN ik heb gezond gegeten, wat me altijd blij maakt in tegenstelling tot hoe ik me voel als dat bord friet leeg is. Nog meer schuld. Dus het aanrecht opruimen zet een heel sneeuwbal effect van positiviteit op gang.
Hoe klein ook....wat kun jij doen? Iets wat je NU kan doen. Misschien iemand bellen? Misschien een inspirerend doel verzinnen? Even een frisse neus? Doe het...en volg dat positieve sneeuwbal effect.
XO
Geen opmerkingen:
Een reactie posten