Jezelf zijn als levensdoel

Bron

Alsof jezelf zijn 'iets' is wat je kan zien, vinden. Alsof het iets is dat je moet zoeken. Wees nou maar gewoon jezelf. De dooddoener voor iedereen die met zichzelf in de knoop zit. Als ik wist wie ik was, dan had ik dit probleem niet. Welk probleem? Nou dat ik niet weet wie ik ben. Weet jij dat wel dan? Jij kan wel zien dat ik mezelf niet ben. En wie bepaalt dat dan? Is jezelf zijn dan een mening? En van wie ? 

Ik vraag mezelf meerdere malen per dag af wie de show runt in mijn hoofd. Mijn hoofd, of geest, lijkt soms een eigen willetje te hebben. Onbewust ben ik dan overgeleverd aan de prikkels van buitenaf. Gevoed door nieuws, geluiden, beelden.

Maar als ik stil word, diep mediteer of mezelf verlies in een dans of boek, dan vervagen de indrukken om me heen en keer ik in mezelf. dan voel ik me gelukkig. Ik ben creatief en visualiseer. Meestal ben ik alleen en dagdroom ik over andere plekken en andere ervaringen. Ik voel me dan heel erg ik, bewust en verbonden. Compleet meegevoerd raken in de diepten van mijn essentie prikkelt mijn spiritualiteit. Muziek, kleuren, woorden en geuren kunnen deze ervaringen verdiepen of juist compleet verstoren.

Letterlijk als ik tijdens mijn mediteermomentjes geroepen word door kinderen, of de deurbel. En figuurlijk als ik 'zen' door mijn huis loop en een wasmand tegenkom, met was, die schreeuwt om gevouwen te worden, waar ik op dat moment als prinses Karen die de wereld mooier aan het maken was met positieve gedachten nou net even geen zin in had. Als thuis-mama heb ik al weinig tijd voor mezelf. Het is gewoon heel lastig om spiritueel de was te strijken. Mindful lukt me dan wel. Heel bewust met al je zintuigen bij je taak blijven.

Bijvoorbeeld bij de afwas. Het warme water en de geur van het sop. De structuur van de borden en het geluid van belletjes die zachtjes ploppen, mits je tenminste niet de radio aan hebt staan en joelende kids om je heen hebt die je aandacht vragen, terwijl je ondertussen probeert te verzinnen wat je die avond gaat eten.

Maar ik ben me dus wel bewust van die twee dimensies. Ik heb allebei nodig. Tijd voor mezelf. Om mezelf te zijn. En dan bedoel ik dus niet tv-kijken zonder gestoord te worden. Dat is vluchten. Tv houdt je aandacht gevangen met beeld en geluid en volgens mij denk ik tijdens een film niet na. Ik word vermaakt. Mijn hersenen worden vermaakt. Maar als ik echt alleen ben en ik doe niks, dan pas kan ik met mezelf verbinden. luisteren naar wat ik wil. En nu ik dit vaker doe merk ik dat 'deze' ik vaker tijdens de afwas haar stem verheft. 'Mooi hè? Die rode kopjes.....Zullen we ze vooraan op de plank zetten zodat je er elke dag naar kan kijken?' En zo zorgt ze steeds meer voor momentjes van mezelf, in mezelf. En dat zie ik terug in mijn wereld. Dat geeft rust en maakt me blij en gedreven.

Ik dronk koffie uit een rood kopje tijdens deze blog. Er stond geen radio aan en ik weet niet wat er op dit moment speelt in de grote wereld. In mijn wereld was alles even heerlijk rustig. En nou heb ik ook nog een blogje geschreven, samen met mezelf. En ook al ben ik de enige die het snapt, dan is het genoeg.